نصيب هر يك را بدهيد خدا بر اين كار و بر هر كار شاهد است . * ( وَالَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمانُكُمْ ) * كنايه است و ايجاد علقهء زوّجيت به معامله كه در آن دست بهم ميدادند . تشبيه شده است ( استفاده از الميزان ) اهل سنت آيه را به « عصبه » حمل كرده‌اند كه انشاء اللَّه در « ولى » تحقيق و ردّ آن خواهد آمد . تعقيد * ( لا يُؤاخِذُكُمُ الله بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ وَلكِنْ يُؤاخِذُكُمْ بِما عَقَّدْتُمُ الأَيْمانَ ) * مائده : 89 . تعقيد يمين بمعنى قصد در يمين و سوگند خوردن است و شايد مبالغه در آن منظور باشد يمين لغو آنست كه از روى قصد نباشد مثل و اللَّه و باللَّه كه نوعا بدون قصد در محاورات جارى است اين هر چند مكروه است ولى حكمى از قبيل كفّاره ندارد ، تعقيد يمين آنست كه از روى قصد و ايجاد تكليف باشد مثل آنكه بگويد : و اللَّه هر شب با وضو خواهم خوابيد . و اللَّه سيگار نخواهم كشيد ، و نحو آن . پيداست كه اين نوع سوگند از روى اراده و براى ايجاد تكليف است . « ما » در « بما » ظاهرا براى مصدر است يعنى : خدا با سوگندهاى بىقصد شما را مؤاخذه نميكند ليكن بواسطهء سوگندهاى از روى قصد مؤاخذه مىكند . رجوع شود به « لغو » . عقود * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ ) * مائده : 1 . عقود جمع عقد است ، ظهور « العقود » كه جمع محلى بالف و لام است در جميع عقود مىباشد اعم از عقد نكاح ، عقد بيع ، پيمانها و تكاليف الهى . و اگر در سورهء مائده كه با آيهء فوق شروع مىشود دقّت كنيم خواهيم ديد پر است از احكام و پيمانهاى خدا ، مثل حكم شكار ، احرام ، حرمت ميته و غيره ، حليّت طعامها و زنان ، احكام وضو و جنابت ، عدالت ، قبول اعمال از اهل تقوى ، حكم سوگند و كفّارهء آن ، حد سارق ، اخذ پيمان از اهل كتاب ، بدعت بودن بحيره ، سائبه ،